✍️ Οιμωγή για εμένα είναι το συνώνυμο με το κατευόδιο της νεκρώσιμης ακολουθίας, της κραυγής που ξεπηδά από μέσα σου στο ανοικτό φέρετρο του πολυαγαπημένου σου προσώπου.
Μην σας προκαταβάλω αρνητικά, δεν πρόκειται να συνεχίσω μακάβρια μιας και το βιβλίο περισσότερο λυτρωτικό αποβαίνει στο τέλος. Σας παραθέτω απόσπασμα για να το ελαφρύνω λίγο:
«Γελάμε σαν σχολιαρόπαιδα. Μου ανοίγεις μια είσοδο ακόμα στην ψυχή σου. Σε βλέπω να γελάς. Στην αρχή δειλά και μετά ζωηρότερα. Όσο ζωηρά μπορείς να γελάσεις».

Δυο ιστορίες που διασταυρώνονται, δύο κραυγές που επιτέλους γεφυρώνονται με την πραγματικότητα και το συνειδητό. Δύο φωνές που βρήκαν την οδό της εξωτερίκευσης και της λύτρωσης. Συγκλονίστηκες περιγραφές σαν μαρτυρίες από πένα καυστική που δεν ωραιοποιεί τον πόνο πολλώ δε μάλλον το τραύμα. Έντονες οι πεποιθήσεις για τα άτομα με ειδικές ανάγκες στο φάσμα του αυτισμού και σαφείς οι ερμηνείες για την υψηλή λειτουργικότητα τους.

✍️ Τα άτομα που δεν γελούν, κωλύονται από ανείπωτο πόνο, τα χαμόγελα τους στέρεψαν σαν τα πηγάδια χωρίς ηχώ, εκείνα τα απύθμενα που φιλοξενούν μόνο στοιχειά…

Ενθαρρύνεται τους εαυτούς σας να μιλήσουν κ να χαμογελάσουν, διδάξτε στα παιδιά σας την τέχνης της έκφρασης κ του γέλιου. Χωρίς αυτό το συστατικό η ζωή μας γίνεται πιο μάταιη πιο άχρωμη, πιο βουβή !

Στέφανος Αλεξιάδης σε μεγάλα εκσυγχρονισμένα μυθιστορηματικά κέφια 👏👏👏👏👏!

Πολύ δυνατό ! Ξεφυλλίστε το ! ΑΞΙΖΕΙ !