«Είναι κοινός τόπος ότι οι γονείς θέλουν την ευτυχία των παιδιών τους, μα δεν ακούς συχνά να λένε για την άλλη όψη του δεσμού: ότι και τα παιδιά θέλουν οι γονείς τους να ´ναι ευτυχισμένοι. Την αγάπη, την προστασία και την φροντίδα που λαμβάνουν θέλουν να τις ανταποδίδουν, κι εκλαμβάνουν τον δυστυχισμένο γονιό σας προσωπική τους αποτυχία. Βεβαίως είναι αδύνατον στα 5, στα 10 ή και στα 20 να προφυλάξεις την μάνα και τον πατέρα σου από την ζωή τους. Μα αυτό δεν σημαίνει πως παύεις συνειδητά και μη, να πασχίζεις».

🖊️ Ναι και σιγά μη δε με άγγιζε το σημείο που γέμισε μελάνι την σελίδα και έγδαρε μέσα μου το «γονεϊκό παιδί» που γεννήθηκα να είμαι. Χωρίς φόβο πια για το παρελθόν διαβάζοντας το βιβλίο, ιστορικά διέτρεξα νοερά σε πολλά αντίστοιχα σχετικά με την γερμανική κατοχή, την μαύρη αγορά, τους Εβραίους και την ανερυθρίαστη ψυχή των ναζί. Σπαρακτική, γνωστή πένα, αλλά τι να μας συνεπάρει μετά «το μικρό χρονικό τρέλας», κ τα λοιπά συγγραφικά του στολίδια…

Οι ψυχογραφίες των ηρώων του πατροπαράδοτες, ζωντανές σαν την διπλανή πόρτα που ανοίγει στο χωριό σου κ ξέρεις πως κρύβει καλά ένα τεράστιο μυστικό, ανομολόγητα όμως οφείλει να αιωρείται στις ταφόπλακες των τεθνεώτων. Όπου δεν υπάρχει λαλιά, δεν υπάρχει και φόβος διαρροής των μυστικών.

Μια κυκλική περιγραφή, από το τέλος προς την αρχή, με πινελιές που αναμειγνύουν το παρελθόν με το παρόν και ευτυχώς κάπου φαίνεται να σταματούν … ή τουλάχιστον έτσι ελπίζεις.
Μυθιστόρημα όχι πολύ μακρυά από την γνησιότητα της πραγματικότητας. Χωριά τυφλά από το μίσος, κοινωνίες βουβές, έτοιμες να σηκώσουν το δάκτυλο μαζί με το λιθάρι. Όλη η κληρονομιά των παραδόσεων και των στερεοτύπων καλογραμμένη σε ένα βιβλίο. Αξίζει να διαβαστεί. Αξίζει να θυμίσει τις καταβολές που μας έδωσαν ήθη κ έθιμα, ωστόσο φρόντισαν και με το παραπάνω να μας κληρονομήσουν ταυτόχρονα φόβους, κατάρες και συγκεχυμένες ιδέες για την ζωή, την ευμάρεια και την ελευθερία.

Ευχαριστώ πολύ για την αφιέρωση Αύγουστε και το γοερό, βασανιστικό «γενεόγραμμα» που μας χάρισες 🙏🙏