Πως θα ήταν να έχεις μητέρα την Άγκνες που βλέπει στα όνειρα της τα μελλούμενα και πατέρα τον Γουίλιαμ που προσπαθεί να αποτυπώσει την θλίψη του με την συγγραφή…

Στην αγγλική επαρχία, η ζωή βασίζεται σε δεισιδαιμονίες και όταν η μοίρα σε χτυπά με το μαστίγιο της, τότε αναλογίζεσαι ποιους οιωνούς δεν διάβασες, απέρριψες ή απλώς δεν πρόλαβες. Γιατί πάντα η φύση προμηνύει το κακό, ανεξάρτητα αν μερικές αισθήσεις δεν αντιλαμβάνονται εκούσα ή ακούσια την καταστροφή. Επιλέγοντας όλοι μας καμιά φορά να μην διαβάζουμε τις προειδοποιήσεις ή απλώς αφήνουμε να υπερισχύσει η ανθρώπινη αισιοδοξία και να κυριαρχήσει το ένστικτο της επιβίωσης•καμιά φορά ίσως ξεγελάσουμε το πεπρωμένο και προηγηθούμε της πορείας του. Πάντοτε όμως εκείνο θα τερματίζει πρώτο, είτε το θέλουμε είτε όχι.

Αυτό ακριβώς πραγματεύεται ο Shakepeare στο ανυπέρβλητο θεατρικό αριστούργημα Άμλετ. Το υπαρξιακό δράμα της άδικης αλλά όχι μάταιης ζωής μας. Εκπληκτικές ερμηνείες, δοσμένες με σεβασμό στο δράμα του συγγραφέα, στην ακόμα πιο συγκλονιστική γραφή της Maggie O’Farrell.
Μυστικισμός, κρύπτες, όνειρα, μητρικές φωνές να σπαράζουν, υποσχέσεις δια βίου, ο Χάρος να χαμογελάει κυνικά σε κάθε σκηνή και πνεύματα να περιφέρονται για εκδίκηση, ψυχές που επιστρέφουν για ανακούφιση 🥲

Όλα τα είχε ο Άμνετ κ πάλι καλά μου θύμισε λίγο Λονδινάκι.