Θα ξεκινήσω με αυτό «Όταν δεν έχουμε πένθος, κάποιοι από εμάς το επινοούμε» για να μπορέσουμε να νιώσουμε ή να εμπνευστούμε. Ποιος ξέρει? Σε ένα αποστειρωμένο περιβάλλον η θλίψη αναπόφευκτα θα δώσει συναίσθημα. Είναι έντονο κ δυνατό συναίσθημα η θλίψη, κάποιοι την αναζητούν για να συνθέσουν, άλλοι για να χορέψουν, για να τραγουδήσουν, για να γράψουν…

📖 Η Ράϊμο γράφει αποστειρωμένα, γράφει με πένα μουσκεμένη από το οινόπνευμα που την βουτούσε ο πατέρας κάθε φορά που έλεγε την αγαπημένη του έκφραση: «η απόλυτη παραδοξότητα». Η απόλυτη παραδοξότητα να μην σε βλέπουν καθόλου οι γονείς σου και να φαντασιώνονται πάνω σου ή μέσα σου αρετές ανύπαρκτες ή ανούσιες. Και κάπως έτσι χάνεις κ εσύ την αίσθηση της πραγματικότητας, της αλήθειας και η φαντασία δελεαστικότερα πιστευτή απ´ότι η ίδια σου η ζωή κ οι ρόλοι μπερδεύονται με το wanna be (των άλλων) & το just be (το δικό σου)!

📖 Γέλασα πολλές φορές με τα αυτοσαρκαστικά σχόλια, σοκαρίστηκα άλλες τόσες με τις ερμηνείες. Γενικά ισορροπημένη γραφή με απουσία συναισθημάτων που δεν μου έλειψαν και τόσο, μιας και η ροή ήταν σταθερά άχρωμη, όμως πολύ ιδιάζουσα όπως και τα στραπάτσα που έχουμε όλοι στην ζωή μας .

Ρεαλιστικό, κυνικό και τόσο μα τόσο απενοχοποιητικό που κορυφώνεται με την λύτρωση της πένας που καταφέρνει να βγει από την αιθυλική αλκοόλη ακριβώς την στιγμή που παθαίνει ασφυξία !

Βιβλίο-Βίβλος ! Μια γραφή που αποτελεί ξεχωριστό είδος και λείπει γενικά από την σύγχρονη εποχή ! We want more 🙏

Θαυμάστε Ράιμο !!! 🙌🙌🙌👏