«Τους απεχθάνομαι όλους σκέφτομαι. Είμαι συνεπής, είμαι σεβαστική, κάνω όσα μου ζητάνε και τα κάνω καλά. Τι άλλο πρέπει να τους δώσω πια, τι ποσοστό του εαυτού μου μπορώ να κρατήσω για εμένα; Ποτέ δεν ξέρω αν ανήκω σ´εμένα ή ανήκω στα άτομα που με περιστοιχίζουν. Χαμογελάω όταν δεν έχω όρεξη, γελάω ακόμα και αν δεν μου φαίνεται καθόλου αστείο αυτό που ακούω, μοιράζομαι τον χώρο και τον χρόνο με άτομα που δεν μου κάνει κέφι να συναναστρέφομαι. Πόσα ακόμα πρέπει να αποκηρύξω για έναν μισθό, αναρωτιέμαι…»

✍️Αυτά τα υπέροχα γράφει η Señora Μεγντάτι στον ακατάπαυστο εσωτερικό της διάλογο στο βιβλίο Σουπερόσαυρος. Ένα βιβλίο εσωτερικών συγκρούσεων των επιθυμιών έναντι του κατεστημένου. Της αέναης τριβής ανάμεσα στην λογοκρισία και την ευγένεια, της πίστης απέναντι στην αθεΐα. Περιγραφές της πόλης των Καναρίων Νήσων διακόπτουν την φωνή της συνείδησης κ η πένα της συγγραφέως χρωματίζεται με πλατείες, τοπία, διαδρομές με λεωφορεία και περιπάτους. Και μέσα σε μια τυπική καθημερινότητα έρχεται ο έρωτας να αναμετρηθεί με την πλήξη, με την έκθεση, με το χιούμορ και με την απόρριψη. Και σιγά σιγά χωρίς να το καταλάβεις, όλα όσα μέχρι τα 26 απεχθανόσουν, στα 27 έρχεται ένας ανεμοστρόβιλος, σε ταρακουνά κ σε σκληραίνει ακόμα περισσότερο. 30.000 € καθαρά, με ασφάλιση, voucher με σύμβαση αορίστου μπορούν να ομορφύνουν την ζωή σου και να σε κάνουν μέρος του συστήματος που γεννήθηκες να υπηρετείς κ ας το μισείς θανάσιμα ;

Ωραιότατον, απολαυστικότατον, φανφικτιονότατον, αυτοβιογραφικότατον !