Ας ξεκινήσει ο Σεπτέμβρης έτσι:

«Δεν το έχω βάλει σκοπό να την αγγίξω, ειλικρινά, αλλά κάτι γίνεται ξαφνικά με την ανάσα της. Επιβραδύνει, μοιάζει με κάλεσμα… Μου φαίνεται αισθησιακή…
Μυρίζει πολύ όμορφα, όχι άρωμα αλλά κάτι πιο οργανικό, έχει μια εγγενή οσμή ανώτερη από άρωμα, σαπούνι ή σαμπουάν.
Είναι σαν να περνάς μπροστά από έναν ανθισμένο θάμνο στην αυλή του γείτονα, δίπλα ακριβώς στο φράχτη, κι είναι λες και κάποια από τα ανθάκια παλεύουν να ξεφύγουν.
Αρχικά, το μόνο που θες είναι τα μυρίσεις. Γέρνεις μπροστά, εισπνέεις. Είναι αδύνατο να μην τα αγγίξεις, να μην τρίψεις με τα το άγγιγμα σου ένα μεταξένιο, βελούδινο πέταλο που σκορπά γύρη στον αέρα. Ύστερα, κι εφόσον ο γείτονας δεν εμφανιστεί, υπερβαίνεις τα όρια, το κόβεις και το παίρνεις μαζί σου. Ποιος δεν το έχει κάνει αυτό ;»

Ποιος ? Ποια ? ΕΕ ?
Διαβάζοντας το βιβλίο συνειδητοποίησα, πως είχα κάνει πάνω από 15 σημειώσεις σε ολόκληρη την ανάγνωση μου κι ανατρέχοντας, επέλεξα και κατέληξα στο παραπάνω. Το έκανα πρελούδιο της περίληψης μου και θεωρώ πως είναι η απόλυτη περιγραφή της ηρωίδας Μάντλιν. Και οφείλει να γίνει η περιγραφή κάθε γυναίκας που τιμά την θηλυκότητα της και την μεταφέρει με σταγονίδια, με κίνηση, με στάση σώματος και μυρωδιές.

Ο ρομαντισμός χάνεται στην καθημερινότητα, όπως ακριβώς τα όνειρα που χάνονται κλειδωμένα στα χρονοντούλαπα της μνήμης μας. Ευτυχώς αυτό δεν ισχύει για όλους !

Σας προκαλώ να παρακολουθήσετε την χειραφέτηση της Εβραίας ηρωίδας στην Βαλτιμόρη την εποχή του 1960 με τις σπουδαίες κατοχυρώσεις δικαιωμάτων των μαύρων της Αμερικής!!!

Και για να σας δελεάσω λίγο περισσότερο, καλύτερα να ασχολείστε με το δικό σας ζωντανό «πτώμα», παρά με ξένα, ειδικά αν δεν σας ζητείται, η συνέχεια στην πλοκή της Λώρας Λίπμαν.

Πολύ καλό ⭐️⭐️⭐️⭐️