Με επίγευση από Carlos Ruiz Zafón (στο la sombra del viento), ο Άρης Αποστολάκης μας μεταφέρει στα μυστικά που κρύβουν τα βουνά της Ευρυτανίας. Είναι συνήθεις οι κατολισθήσεις στους ορεσίβιους, είναι επίσης γνωστό πως καταπατούν ανθρώπους και περιουσίες. Τι γίνεται όμως με τα μυστικά ; Καταφέρνουν οι «κατολισθήσεις» να συνθλίψουν τα μυστικά και τα εγκλήματα ;

Στο Μικρό Χωριό λοιπόν (και όχι στις συνοικίες της Βαρκελώνης του Zafon, στην σκιά του ανέμου), το «φιλί»εγκλωβίζεται στον χρόνο κι ακόμα κ τα αέρινα φιλιά μπλοκάρονται από συναισθηματικούς τοίχους, εφιάλτες του παρελθόντος και κοινωνικά στερεότυπα. Οι αμαρτίες μεταβιβάζονται διαγενεαλογικά και τα πάθη τυφλώνουν τις ψυχές από το μίσος και τον φθόνο.

Ροή γρήγορη, γραφή άμεση, αγωνία, πόνος διάχυτος, καθώς ο θάνατος καιροφυλακτεί σε όλα τα κεφάλαια. Στην παρέλαση της θλίψης, παρελαύνουν οι Ερυνίες, το ψέμα και η ζήλια ως παραστάτες, ο θρήνος σημαιοφόρος και η φρίκη καλά κρατεί …

Οι ζωντανές περιγραφές των σωμάτων που ενώνονται με γλαφυρότητα σε εκστατική έκρηξη δίνουν στο μυθιστόρημα την ανακούφιση που χρειάζεται ο αναγνώστης ώστε να στραφεί προς την ελπίδα, να κοιτάξει την θάλασσα και να ενωθεί με το πεπρωμένο του !

Πάαααρα πολύ καλό ! Διαβάστε το 😉