Δεν θα μπορούσε να αποτυπωθεί καλύτερα το περιεχόμενο του βιβλίου όπως ακριβώς και η τρυφερότητα που υποδηλώνει η φωτό με τα χέρια μας τυλιγμένα γύρω από το βιβλίο.

Για όλους εσάς που θα διαβάσετε το βιβλίο να γνωρίζετε προκαταβολικά ότι πρόκειται για έναν εσωτερικό διάλογο ενός παιδιού με τον αυθορμητισμό, τον φόβο και την αγνότητα της παιδικής του ψυχής. Σκέψεις, ιδέες και συναισθήματα βρίσκουν διέξοδο μέσω της πίστης σε ένα μαγευτικό μοναστήρι χωρίς νερό, χωρίς ρεύμα, χωρίς κλιματισμό αλλά με πολύ αγάπη, φροντίδα και ελευθερία.

Οι παιδικές αναμνήσεις μας ακολουθούν παντού κι όσο τετριμμένο άλλο τόσο αληθινό και καθοριστικό είναι για τις ζωές όλων μας. Ο μικρός Χρίστος μας μεταφέρει στα πιο αμφιθυμικά του συναισθήματα εκεί δίπλα στην αγαπημένη του Καλλινίκη, μούσα, αδερφή και «άγγελο».

Η αίσθηση της απώλειας έντονη καθόλη της διάρκεια της ανάγνωσης καθώς ο αυθορμητισμός την ισορροπούσε άλλοτε με χιούμορ κ άλλοτε με την μοναδική παιδική αφέλεια κι ανεμελιά !

@christosdaskalakis Πολύ αληθινό Χρήστο μου ! Με συγκίνησες πολύ 🙏👏🫶