Μετά από το τεράστιο σούσουρο της ταινίας, τις αμφιλεγόμενες σκηνές, το ήθος της προσωπικότητας του Καποδίστρια κ την ενσάρκωση αυτής στο πρόσωπο του Μυριάγκου, ιστορικά βρείτε τα μόνοι σας και διχαστείτε με την ησυχία σας…

Εγώ γράφω για τον έρωτα όπως τον αντιλαμβάνεται ο Σμαραγδής σαν φλόγα που δίνει δύναμη, όραμα που συμπεριλαμβάνει ελπίδα κ ελευθερία. Εγώ απευθύνομαι στους τελευταίους ρομαντικούς που παρατήρησαν μέσα στην ιστορία του «ελληνικού ζητήματος» τον έρωτα ως μέσο συντριβής, με υποχθόνια μαεστρία, του μεγαλοφυούς πνεύματος του κόμη Ιωάννη Καποδίστρια. Εγώ θα δώσω συγχαρητήρια στο σενάριο που καταμαρτυρά «την κατάρα του τόπου μας» που δεν είναι άλλη από τον εμφύλιο, το διχασμό που ακολουθεί κάθε απόφαση, κάθε επιτυχημένη ταινία, κάθε νόμο, κάθε κυβέρνηση. Αναμφίβολα το πρόβαλε άφοβα ο Σμαραγδής και το υπηρέτησε αριστουργηματικά ο Μυριαγκός. Αν αυτό δν είναι επιτυχία τι είναι ; Οι ιστορικές αστοχίες που εξυπηρετούν ένα σενάριο με εμβληματικές προσωπικότητες (βλέπε Παύλος Κοντογιαννίδης 🙌🙌 respect ) ;;;

Έθνος συναισθηματικά ανάλγητο, που δεν είδε ποτέ τον έρωτα, είδε μόνο τον θάνατο, που έχει συνηθίσει με κυνικότητα να παρατηρεί στις οθόνες του τον πόνο ως φυσιολογικό. Φλέβα γεμάτη θυμό κ dna ποτισμένο με γκρίνια. Γιατί βρε παιδιά ; Γιατί τόσο μένος ;

Αφήστε την τέχνη να υπηρετεί τους σκοπούς της κ όταν παντρεύεται με την ιστορία διδαχθείτε έρωτα, αγάπη κ ένωση.
Για την φωτογραφία κ τα σκηνικά να πω ταπεινά πως ήθελα κι άλλο, μπορεί η Ελλάδα να δώσει περισσότερο φως στην μεγάλη οθόνη, όμως όταν βλέπω τον Κολοκοτρώνη αλά Μάξιμο Μουμούρη υποκλίνομαι στο ρωμαλέο ύφος του κ λέω τι να το κάνεις το πλαίσιο όταν ο ηθοποιός κ ο ρόλος τους εμπνέει τόσο δέος ;!!! 🙌🙌