Ο παρορμητικός τρελός ή ο οξύθυμος ανο´ι´κός είναι συνήθως ο φόβος για κάποιους ή ο περίγελος του χωριού. Μα περισσότερο απ´όλα είναι ο μανδύας που καλύπτει άψογα την μονοτονία και την άθλια ζωή μιας ξεψυχισμένης μικρής κοινωνίας.

✍️Μια κοινωνία μικρή στήνει ένα φιάσκο απέναντι σε μια μοναχική ψυχή που ήξερε μόνο να διατυπώνει τον διακαή πόθο της «να βρει ένα γιο, να ξεγελάσει την μοναξιά του κ να φύγουν μακρυά». Ένα γαϊτανάκι χλευασμού, χαιρεκακίας και σκληρότητας διαδραματίζεται ανάμεσα στους κατοίκους του χωριού των Απέννινων κ στον Μαστρο-Τζεπέτο…

Ξεφύλλιζα τις σελίδες του μυθιστορήματος και θύμωνα και όσο θύμωνα συνέχιζα να διαβάζω όχι από αγωνία, αλλά από απορία και φρίκη του με πόση ευκολία μπορεί να μοιράσει πόνο ο άνθρωπος στον συνάνθρωπο. Πείσμωσα και ταλαντεύτηκα αν ήθελα να φτάσω στο τέλος ή όχι, ωστόσο η πλοκή αλλάζει προς το τέλος και όχι από τον συνάνθρωπο που παραμένει απάνθρωπος μέχρι το τέλος, αλλά από την ελπίδα που πυροδοτεί τα όνειρα !

Μοναξιά και ένστικτο αυτοσυντήρησης VS κοινωνία στενόμυαλων και μικρόψυχων.

Ένα βιβλίο με γλαφυρές περιγραφές τοπίων, χαρακτήρων και συναισθημάτων που αξίζει να αφήσει τα δικά του στιγμιότυπα στην μνήμη του καθενός. Ο συγγραφέας συγκινητικά επηρεασμένος από το πάγωμα του χρόνου και την απομόνωση της καραντίνας που επέβαλε η πανδημία, δίνει το στίγμα της ευαισθησίας του στην μοναξιά της τρίτης ηλικίας κ την εκφυλιστικής νόσου του Αλτσχάιμερ.

Πολύ πολύ καλό 📖 !!!
Προμηθευτείτε το 🙂