Στην εφηβεία:

«Όλη αυτή η σωματικότατα που βλασταίνει μένει κλεισμένη μέσα σου σαν μυστικό, παρότι ταυτόχρονα είναι η εικόνα που παρουσιάζεις στον κόσμο, έτσι καταλήγεις παράδοξα εκτεθειμένος, χωρίς να ξέρεις αν ο κόσμος γνωρίζει τα πάντα για σένα ή τίποτα, επειδή δεν μπορείς να ξέρεις αν όσα βιώνεις είναι καθολικά ή αποκλειστικά δικά σου… ίσως σ´αυτή την ηλικία, αρχίζεις για πρώτη φορά να νιώθεις ότι εσύ κ το σώμα σου δεν είστε απόλυτα ταυτόσημοι, ότι καταλαμβάνετε τον ίδιο χώρο χωρίς να είστε ακριβώς το ίδιο πράγμα, γτ κάποιο κομμάτι μέσα σου δε συμβαδίζει με τη μεταμόρφωση του σώματος και εκπλήσσεται από αυτή, σαν εξωτερικός παρατηρητής, έτσι που δν νιώθεις πια να είσαι εντελώς το σώμα σου όπως συνέβαινε μέχρι τότε, και αρχίζει να έχει νόημα να μιλάς για αυτό σαν να είναι κτ σχεδόν ξεχωριστό, ενώ ταυτόχρονα είσαι πιο ανίσχυρος από ποτέ να τι αρνηθείς οτιδήποτε θέλει…»

Με αφορμή την παραπάνω παρακαταθήκη του David Szalay που είναι και η αφετηρία του λαβυρίνθου της εφηβείας θα ήθελα να υπογραμμίσω ότι συνήθως, αναφερόμαστε στα τραύματα της πρώιμης ηλικίας, που προέρχονται από το σπίτι, την οικογένεια και ξεχνάμε αυτά που δημιουργούνται από την σχολική κοινωνία, την κοινωνία, την γειτονιά, τους συγγένειας κ τους προπονητές. Το βιβλίο παρουσιάζει ένα ήρωα που σε όλες της σεξουαλικές επαφές του τον επέλεξαν οι άλλοι. Εκτός από την πρώτη επαφή που απορρίφθηκε. Έκτοτε όλες οι γυναίκες που τον προσέγγισαν τον διάλεξαν κ εκείνος απλά υποτάχθηκε. Πότε δν ένιωσε κτ περισσότερο από σωματική έλξη, από σαρκική ηδονή, ουδέποτε προσέγγισε ψυχική εγγύτητα και πως βέβαια να το πετύχει αυτό όταν η επικοινωνία του ξεκινούσε κ ολοκληρωνόταν σε ένα «οκ». Και αφού ολόκληρη την ζωή του επιλεγόταν, έφτασε ως μεσήλικας στο σεξ να αισθάνεται « μια μορφής διαφυγής, μια αίσθηση λήθης ; Κι επίσης κτ που μοιάζει ικανοποιητικά με την βία. Του προσφέρει κάτι που θα του προσέφερε και η βία, κάτι σωματικό και καταστροφικό, κάτι που μοιάζει να το έχει ανάγκη. Και όσο το επαναλαμβάνει, συνειδητοποιεί πως δν είναι μόνο το λεπτό της λήθης που τον σπρώχνουν σε αυτό. Είναι το ότι ένα τρόπο απολαμβάνει πραγματικά τα συναισθήματα απέχθειας για τον εαυτό του που ακολουθούν τις συνευρέσεις.»

Συγκλονιστηκά γλαφυρό, σκληρό κ σύγχρονο με το σημερινό Λονδίνο να δεσπόζει στον φόντο από την μέσα κ μετά του βιβλίου. Δεν ξέρω αν με ξετρέλανε σίγουρα η αρχή με καθήλωσε, η μέση με κούρασε στον ρυθμό όμως το τέλος παρόλο που διαφαινόταν πιο γρήγορο κ συναρπαστικό με γέμισε ερωτηματικά κ απορίες … Γιατί ; Γιατί τόση απόσταση το συναίσθημα από την συμπεριφορά ;

Φοβερά ενδιαφέρον γιατί ανοίγει συζητήσεις ποικίλων ερεθισμάτων. Περισσότερο όμως σεξουαλικότητας κ επιλογής της διάθεσης του εαυτού ή απλής αντανακλαστικής συγκατάθεσης της σάρκας χωρίς ενδιαφέρον.

Μια ακόμα φορά το Λονδίνο με στοιχειώνει σε βιβλίο κ είναι ίσως το 4ο φέτος! Τυχαίο ;