«Δέστε με στο κατάρτι να το ακούσω όλο το τραγούδι τους, βάλτε κερί στα αυτιά σας.» Θέλω να το ακούσω όλο το δράμα και τον πόνο και την θλίψη και να μαγευτώ, να εξαγνιστώ, να πετάξω μακριά να βγω από την σάρκα μου. Κι όσο ακούει ολόκληρη την ζωή του κ το παιχνίδι που του επιφυλάσσουν οι Μοίρες τόσο ο Οδυσσέας σφαδάζει κ αρνείται να το πιστέψει κ όμως είναι το «γραμμένο» του, το πεπρωμένο φυγείν αδύνατον…

Συγκλονιστική η σκηνή, στο κατάρτι κι ακόμα πιο ανατριχιαστικός ο Άδης, ο κάτω κόσμος των νεκρών, τα φαντάσματα τους που διψούν για αίμα …

Ωστόσο το δράμα κορυφώνεται όταν τα πάθη της σάρκας, η κακουχία, η πείνα, ο κίνδυνος, το μένος των Θεών δεν σε αγγίζουν γτ η ψυχή σου έχει βαφτεί με αίμα, αίμα θριάμβου, νίκης και επιτυχίας … τότε ακριβώς εκεί αρχίζουν τα δύσκολα. Η συνείδηση παίρνει τα χαλινάρια της γαλήνης, του ύπνου ακόμα ακόμα κ της μνήμης. Δεν θέλεις να θυμάσαι, δεν θέλεις να σε γνωρίζεις, σφραγίζεις την πόρτα του εαυτού σου μια για πάντα κ φυτοζωείς δίπλα στη Καλυψώ. Δίπλα την επιφάνεια, την λάμψη και την λήθη που προσφέρει η εξωτερική ομορφιά ενός τοπίου, μια σχέση κρυφή εκτός καθημερινότητας και πολλά άλλα. Έχουμε δει, έχεις δει απειράριθμα τέτοια φαντάσματα να κυκλοφορούν ανάμεσα στις πόλεις, στις γειτονιές, στους μικρόκοσμους μας. Μην το αρνηθείς λοιπόν πως υπάρχουν κατά φάσεις « Άδης και Άδεις» στην ζωή σου, στην ζωή όλων μας. Μερικοί βγαίνουν, μερικοί βυθίζονται σαν πλοία στην τρικυμία του αδίστακτου Ποσειδώνα, θαλασσοδέρνονται δια βίου.

Και έρχεται μια απολογία, μια εξομολόγηση άνευ προηγουμένου και ως δια μαγείας, με μάγια αλά Κίρκη, σε μεταμορφώνει ξανά σε ότι ήσουν. Σε συστήσει ξανά στις αρχές σου, σε επανασυρμολογεί.

Ο Νόλαν το πέρασε το μήνυμα, κ όποιος το έπιασε, το έπιασε. Τέλος.

Ψυχή βασανισμένη από Ερυνίες ίσον ψυχή στον Άδη. Κι όσο για όλα τα άλλα, τα εφέ, την παραποίηση, την αστεία σύγκριση με το Ομηρικό έπος ας μιλήσουν «οι έχοντες λυμένα όλα τα ενδόμυχα τους.» Και το αφήνω εδώ. Μου άρεσε πολύ.