«Αναρωτιόμουν αν αυτό που ένιωθα ήταν πηγαίος έρωτας ή κάτι που οφειλόταν στο μυστικό μας. Ήθελα να καταλάβω αν θα ποθούσαμε ο ένας τον άλλο με την ίδια ένταση χωρίς τις απογοητεύσεις. Μήπως όλο αυτό που ζούσαμε ήταν δυνατό μόνο και μόνο επειδή δεν μας ανήκει ανοιχτά;»
«Λο-λα-γκρί-ζο-μαι», βαθειά ανάσα κ συνεχίζω … οφούυυυυ κι ο έρωτας βρήκε λιμάνι.

Να ξεκινήσω από το τέλος με προσοχή μη και τύχει να απογυμνωθεί η υπόθεση κ έρχονται οι μαστίχες από παντού κ κολλήσουν στα μαλλιά μου 😜 λοιπόν σοβαρεύομαι, το θέλουμε ένα λιμανάκι κι ένα φάρο μη σας πω. Το χρειαζόμαστε για φρένο στις κατρακύλες κ στις καταιγίδες. Ένα λιμανάκι που πάντα δένεις, ξεκουράζεσαι κ αράζεις μετά από φουρτούνα.

Υπάρχουν στιγμές που η «πειρατεία» λεηλατεί την ύπαρξη μας, απειλεί την σταθερότητα μας, την ελπίδα μας ολάκερη και έπειτα βασανιζόμαστε από μετατραυματικό στρες, φόβο κ άγχος. Ενώ, όταν υπάρχει αυτό το λιμανάκι κάπως αλλάζει το πλαίσιο της ασφάλειας κ της αισιοδοξίας. Ακόμα-ακόμα κ η συντροφιά η ίδια ανακουφίζει από μόνη της χωρίς λέξεις. Ιδανικά χωρίς λόγια.
Ιστορία με φόντο την θάλασσα, άλλοτε φουρτουνιασμένη κ άλλοτε σε αρμονία. Όπως και η γραφή του αγαπητού συγγραφέα. Υπήρχαν στιγμές που άκουγα την καρδιά μου, περισσότερο μάλλον τις φορές που σταματούσε των ηρώων μεταφορικά κ
κυριολεκτικά…

Διαβάστε μια αυθεντική ιστορία από την Χίο με επίκεντρο την ναυτιλία με χρώματα κ αρώματα αλά ΚΚ.