Άρθρα

«Ο Ντάνιελ χαμογέλασε όπως χαμογελούν μερικοί στις κηδείες, με αυτό το ωραιότατο μείγμα θλίψης και ανακούφισης. Ηταν το τέλος μιας σχέσης και ο Ντάνιελ ήξερε πως ν´αγαπά τους εκλιπόντες: δεν υπάρχει τίποτε δυνατότερο από την εικόνα αυτών που αφήνουμε πίσω μας…

Ο παρορμητικός τρελός ή ο οξύθυμος ανο´ι´κός είναι συνήθως ο φόβος για κάποιους ή ο περίγελος του χωριού. Μα περισσότερο απ´όλα είναι ο μανδύας που καλύπτει άψογα την μονοτονία και την άθλια ζωή μιας ξεψυχισμένης μικρής κοινωνίας…

Ας ξεκινήσει ο Σεπτέμβρης έτσι: «Δεν το έχω βάλει σκοπό να την αγγίξω, ειλικρινά, αλλά κάτι γίνεται ξαφνικά με την ανάσα της. Επιβραδύνει, μοιάζει με κάλεσμα… Μου φαίνεται αισθησιακή… Μυρίζει πολύ όμορφα, όχι άρωμα αλλά κάτι πιο οργανικό…

Δεν θα μπορούσε να αποτυπωθεί καλύτερα το περιεχόμενο του βιβλίου όπως ακριβώς και η τρυφερότητα που υποδηλώνει η φωτό με τα χέρια μας τυλιγμένα γύρω από το βιβλίο. Για όλους εσάς που θα διαβάσετε το βιβλίο να γνωρίζετε…

Με επίγευση από Carlos Ruiz Zafón (στο la sombra del viento), ο Άρης Αποστολάκης μας μεταφέρει στα μυστικά που κρύβουν τα βουνά της Ευρυτανίας. Είναι συνήθεις οι κατολισθήσεις στους ορεσίβιους, είναι επίσης γνωστό πως καταπατούν ανθρώπους και περιουσίες. Τι γίνεται όμως με τα μυστικά ;…

Στην εφηβεία: «Όλη αυτή η σωματικότατα που βλασταίνει μένει κλεισμένη μέσα σου σαν μυστικό, παρότι ταυτόχρονα είναι η εικόνα που παρουσιάζεις στον κόσμο, έτσι καταλήγεις παράδοξα εκτεθειμένος, χωρίς να ξέρεις αν ο κόσμος γνωρίζει τα πάντα για σένα ή τίποτα…